When job becomes work and work becomes a CAREER.

JOB


Saying goodbye has never been easy and has always been sad. Meeting a lot of people who kept me company, who made me feel better when I was sad, who laughed at all my jokes, who shared pitchers and buckets of beer with me and who made me wiser than I should be was the best part of having a job. I believe that I spent more time with them than my high school and college friends. I missed a lot in college that I failed to notice that because of them. They filled that void without me noticing it. It felt like going on a roller coaster ride without screaming when it came to a halt and fell back to the ground and around the loops it circled. Don't get me wrong. I surely had fun. A lot of fun.


Becoming a teacher was the best thing that happened to me in the last three years. I gave my love, my whole self to it that I even considered every embarrassment an opportunity. I worked hard to become better. I never stopped studying and generously shared every bit of information I had to my students and I loved it when they appreciate the efforts I exerted. It certainly gave me a certain feeling of satisfaction that I never got when I worked as a telemarketer.


WORK


Just like everybody, I also had my downfalls.


Wherever a company closed and everybody felt like they've been left behind was the most depressing part of it. That made me realize how unstable this job is. There came a time wherein we didn't get paid on time but we remained hopeful that everything would be alright. Lack of transparency, question of loyalty, language barrier, insecurities were some of the things my co-workers and I had to overcome.


Those made me strong yet cold. I've lost trust to some and detached myself from the job I have learned to love. Recently, I have noticed how impatient I am towards my students. I paid no attention to anyone I worked with and just focused on getting the job done. I realized how pathetic I was becoming. I've lost that teacher in me that I longed for redemption.


CAREER


Leaving was not the answer for that redemption I was desperately in need of.


I thought I could make teaching a career or commit myself to it for as long as I could. I wanted to but things changed and I needed to change my plans as well. Without a doubt, it was the best three years of my life. But, I must move on before it's too late and enjoy the great life I'm having while I still have the energy to do so. This excites me. I feel no fear for I believe that whatever happens, I know I can help myself get back up. I've done it before and I'm more than a hundred percent sure that I can do it a million times over.


For that, I would like to express my deepest gratitude to my former bosses, co-workers and students. We all have become good friends and that is the best farewell gift ever. I would also like to apologize to people I hurt during the process. I may not be able to face each of you but my heart is filled with regret to have caused pain. I will forever treasure everything I learned and continuously be grateful that without all of you, I wouldn't be where I am now.


I wish everybody a great life.


Love loads,
Mia

Ang Lagim ng Aking Pagkakahalay

Sino ba naman ang magaakala na ang kape ang magiging dahilan ng pagkapagod ko?


Sa hindi maintindihang kadahilanan, iba o maari ko rin namang sabihing masama ang epekto ng kape sa aking katawan. Sa kagustuhan kong manatiling gising habang nasa trabaho, kinailangan kong uminom ng kape. At ang malala pa nyan ay ang sandamukal na kapeng nainom ko sa araw lamang na ito ang sanhi ng lubusan kong pagkatagtag mula sa pagkakahimbing sa aking upuan. Pagkakahimbing sa upuan?! OO. Ako'y mataimting nakaupo lamang ngunit ang pakiramdam ko'y parang sumali ako sa karera ng kabayo.


Totoo nga na ang anumang sobra ay masama. Kaya babala sa mga mahilig magkape, hinay-hinay lang. Ang pagnanais na manatiling gising ay hindi nangangahulugang kailangan mong uminom ng apat na tasang kape o mahigit pa. Higit na mabuti ang pagtulog nang maaga. Nang sa gayon ay hindi nangangalumata kinabukasan.

Ang Pagpapakita

Ang sabihing ako'y walang magawa ay taliwas sa araw-araw kong pagkuha ng larawan. Pag-isip pa lamang sa konseptong ibig ay hindi biro. Madalas na ako'y kumuha ng larawan habang sikat pa ang araw. Ngayo'y sumubok ako ng iba at narito ang kinalabasan.

Ang Liwanag na Nababalot ng Kadiliman

Anong saya na muling mapagmasdan ang pagsikat ng araw. Nakalipas na ang panahon ng kadiliman at muling sumilip ang pag-asa sa masugid na tagapagbantay. Ang pananalig nga naman ay sadyang kailangan. Gaano man kahirap ang pinagdaraanan, asahang darating din sa tamang panahon ang tanging pinakamimithi. Abot-tanaw man ang inaasam, lagi pa ring may pagaaalinlangan. Takot. Takot na magkamali. Ngunit makakamit lamang ang pagkatuto sa isang pagkakamali. Papasaan nga ba't lahat ng pagod at sakripisyo ay magbubunga ng isang makabuluhang kayamanang walang sinuman ang maaaring mangangkin.

Ang Pagbabalik

Tama ngang ibalik ko ang eksistensya ni JuanangTamad. Ilang araw din syang nawala sa ilang mga larawan. Ilang araw din akong nawalan ng inspirasyon. Tila ang salitang tamad ang syang nakapagpasipag sa aking kumuha ng larawan araw-araw. Kaya naman nais kong ibahagi ang natatanging kapangyarihan ni JuanangTamad. Tanging sa kanyang mga kamay lamang namamalas ang ganda ng buhay. Ang anumang pangit ay maaaring gawing maganda. Ang lahat ng nakikita ng mata ay maaaring kasinungalingan lang para sa kanya. Imulat ang mga mata at lente ng kamera.

Ang tunay na "Bokeh Effect".

"Quarter Life Crisis" ang turing ng karamihan sa prosesong pinagdaraanan ko ngayon. Totoo na ito ang isa sa mga pinakamahirap na estado na maaring dumating sa buhay ng bawat isa. Para sa akin, isang malabo, walang katiyakang proseso ang bagay na ito. Isang daang walang magnanais tahakin ngunit tila walang kawala ang sinuman. Hindi rin naman ito maituturing na kulungan kung saan mayroon kang nakikita, naririnig, pero di mo mahawakan. Nakaharang ang malamig na bakal na kapag nagpilit ay sadyang nakamamatay. Sa madaling salita, isa lamang itong bahagi ng buhay kung saan nakararamdam ng pagkabahala ang isang indibidwal. Tila walang katiyakan ang nakaabang sa kanila. Isang bagay lamang ang tiyak, ito ay pansamantala lamang. Isang natural na paraan upang mapagtibay ang iyong kalooban, paniniwala sa sarili at kakayahan. Sabi nga ng isang kaibigan, "Ayos lang yan."


Sana nga.

Sa Iyong Haplos, Ako'y Payapa

Walang tigil na ulan at patuloy na pagtaas ng tubig sa mga lalawigan at maging sa lungsod man ang laman ng pahayagan.
Mga gabing walang katiyakan, lamig na nanunuot sa aking kalamnan ang tangan-tangan. Hinahanap-hanap ang init na hatid ni haring araw ngunit mukhang maging sya ay pilit tinatago ang sarili sapagkat di maatim ang kalamigan kaya naman kami'y balot ngayon ng kadiliman.
Ika'y nariyan lang sa aking tabi.
Walang sawang pinararamdam ang init ng pagmamahal na sanhi ng liwanag sa sulok na kailanma'y di ko ninais manirahan.
Ang guhit, ugat, at amoy ng iyong palad sapat na upang pakiramda'y guminhawa at mahimbing na mahimlay sa iyong kanlungan.